Medalja za hrabrost (1913)
Medalju za hrabrost novog modela (poznatiju kao "Medalja Milosa Obilica") osnovao je 12. jula 1913. godine Kralj Petar I, a dodeljivana je za dela velike licne hrabrosti, odnosno za licnu hrabrost pokazanu na bojnom polju tokom kratkog, ali pobedonosnog rata sa Bugarskom 1913. godine. Medalja je dodeljivana u dva stepena (Zlatna i Srebrna medalja). Dodela je nastavljena i tokom 1. Svetskog rata 1914-1918. godine, i tokom 2. Svetskog rata 1941-1945. godine, kako pripadnicima Kraljevske vojske, tako i pripadnicima saveznickih snaga. U aversu je idealni lik Milosa Obilica, srednjovekovnog srpskog viteza koji je smatran uzorom hrabrosti i casti. Ubili su ga Turci za vreme Kosovske bitke 1389. godine posto je probo turskog sultana Murata I. Od tada, on je postao personofikacija neustrasivog srpskog ratnika, spremnog da suocen sa neminovnim porazom zrtvuje sopstveni zivot. Njegova zrtva nije sprecila srpski poraz i citav Balkan je pao pod vlast Turaka, da bi pod njom ostao narednih 500 godina. Londonskim ugovorom od 1913. i Bukureskim ugovorom, pobednicka Srbija, Crna Gora i Grcka stekle su nove teritorije, sto je Srbiji omogucilo da postane vodeca slovenska sila na Balkanu. Knezevina (odnosno Kraljevina posle 1910. godine) Crna Gora posedovala je sopstvenu Zlatnu medalju Milosa Obilica, koju je osnovao Vladika Petar II Petrovic-Njegos 1847. godine, ali te dve medalje nisu imale nicega zajednickog.
Medalja se nosila o crvenoj traci. Autor je bio neizbezni Djordje Jovanovic.
Postojala je mala i velika medalja Miloša Obilića. Manja je dodeljivana tokom II balkanskog rata, veća tokom I svetskog rata. Razlikuju se srebrna i zlatna (takođe mala i velika) spram stepena iskazanog junaštva.
Slike pozajmljene sa sajta kolekcionari i singidunum on line
